Slaaf subiugo

“Het was even teveel om te vatten”

Hier, in het Fetish Café zou het gebeuren. Dat had Meesteres Anna zo beslist. Hier zou ik ingewijd en getest worden als slaaf. Hier zou Ze mijn onzekere sub-verlangens beginnen kneden tot onderwerping aan Haar. Nog twee andere slaven vergezelden Haar die avond. Onze Meesteres was het schitterende middelpunt van ons kleine gezelschap. Een van de slaven mocht al snel het genot proeven door Haar onder handen genomen te worden. Ik keek toe, en voelde mijn verlangen alleen maar woester worden.

Ik zou mijn geduld nog wat op de proef mogen stellen, want voor Meesteres Anna was dit natuurlijk een avondje uit, dat ze passeerde zoals Zij dat wilde. En dat was nu even in een gevatte conversatie met de slaven die Ze al beter kende. Ik probeerde af en toe mee te doen, maar stond toch vooral schaapachtig nieuw te wezen. Bijna langs Haar neus weg zei Meesteres Anna dat ik nu op mijn knieën mocht zitten. Het gesprek ging verder boven mijn hoofd. Dan voelde ik Haar hand in mijn haar, Ze trok mijn hoofd naar Haar schoot. Wat voelde het goed daar te rusten. Wat voelde het vreemd het gesprek met Haar slaven plots over mij te horen gaan, Haar en hun eerste indrukken over mij.

Ik mocht rechtstaan en ons kleine gezelschap op een drankje tracteren. Dan was het eindelijk mijn beurt. Meesteres Anna stuurde me de speelkelder in. Ik mocht daar op een plek gaan staan en wachten. Op Haar. Rondom mij waren mensen in hun spel, ik stond er heel alleen. Langzaam sloot zich de cocon. De mensen waren er niet meer. Ik voelde wat me te wachten stond en wist dat het goed was.

Meesteres Anna kwam binnen met Haar slaven, maar die zag ik nauwelijks. Ze trad binnen in de cocon die ik rond mezelf geweven had. Ik was van Haar. Ze betastte mijn lichaam, liet me mijn slip uitdoen. Haar spel begon, in golven van zacht en hard. Slagen die aankwamen, die pijn deden. Soms behoorlijk pijn. Een vreemde gewaarwording voor mij, het ging niet om die pijn, het ging om Haar aanwezigheid in die pijn. Aanwezigheid die ik nog meer voelde als Ze Haar lichaam om het mijne wentelde, fluisterde dat ik het goed deed, vroeg of het me nog lukte. Pijn wordt overgave op een bepaald moment. Wat een zaligheid te voelen dat het overgave was aan Haar, mijn Meesteres die mij zou inwijden op dit pad.

Ik voelde me vreemd na dit intense spel. Een ban die gebroken was. Een droom die voor het eerst voelt of hij ook in vervulling kon gaan. Ik durfde nu wat mee doen met de conversatie, zelfs een schuchter grapje maken. Wat voelde ik de aandacht van Meesteres Anna voor mij. Ze begreep mijn blijdschap en tegelijkertijd mijn leegte. Ik mocht zo bij Haar zijn, ik mocht mij veilig Haar klein, beginnend slaafje voelen, in Haar goede handen. Ik mocht in Haar ogen kijken, die straalden dat het goed was, dat ik het goed gedaan had.

Ons gezelschap verliet als één van de laatsten het Fetish Café. Voor de deur namen we afscheid. Meesteres Anna ging met Haar slaven terug naar Nederland. Ik bleef achter in mijn stad. Blij, natuurlijk, want wat had Meesteres Anna me mezelf laten voelen door Haar hardzachte hand. Verward over mijn gretigheid waarmee ik de pijn zocht. Verward nog meer over hoe ik gevoeld had dat die pijn begin van onderwerping kon zijn, en tegelijkertijd, hoe ver ik nog van die onderwerping stond. Dankbaar, zo dankbaar aan Meesteres Anna, voor Haar vaardige hand, maar vooral voor Haar mentale kracht en haar diep inzicht in mijn slavenpersoon. Binnen 14 dagen zou ik haar terug zien. Het was even teveel om te vatten.